Türkiye’de son yıllarda özellikle çocuk istismarı haberlerinden sonra bir takım çevrelerin refleksleri yaşanan bu olaylara karşı çıkmak yerine olayın haber yapılmasına karşı çıkmak oluyor. Örneğin Karaman’da, Ensar Vakfı’na bağlı yurtlarda
Alain De Botton, “Haberler-Bir Kullanma Kılavuzu” kitabında insanların kötü haberlere, trajedilere duyduğu merakı şöyle açıklıyor: Eğer aklımız tamamen başımızda olsaydı ve bir yanımız tamamen deliliğin hakimiyeti altında olmasaydı, başkalarının trajedileri bizi bu
Olimpiyatların neredeyse resmi olarak yayınlanamadığı ülkemize tezat olacak şekilde, spor ve medyanın muhteşem bir uyum içerisinde izleyicilerin kalbini çaldığı efsane organizasyon Fransa Bisiklet Turu, nam-ı diğer Le Tour, ya da
Devletlerin kontrolündeki gizli belgeleri yayınlamasıyla ünlenen Wikileaks, geçtiğimiz günlerde AK Parti’nin resmi mail hesaplarını içeren ve ‘AKP emails’ ismini verdiği yüzlerce gigabaytlık bir sızıntı yapacağını duyurdu ve gerçekten de 300 bin e-posta içeren bir sızıntı gerçekleşti. Ancak iktidar
15 Temmuz 2016, Türkiye tarihine kapkara bir gün olarak geçti. Neler olup bittiğini anlamaya çalışan milyonlarca Türkiye vatandaşı, sabah saatlerine kadar akıllı telefonları ile televizyon ekranlarının başından ayrılmadı. 12 Eylül
Fransa’nın Nice şehrinde düzenlenen saldırı haberinin hemen ardından Türkiye’deki Twitter gündemi, bir “gazetecinin” attığı tweet ile meşgule düştü. Gazeteci kelimesini tırnak içine almamın nedeni, söz konusu şahsın birden fazla iş
Yılın bu dönemlerinde her sokakta, her direkte, hemen her reklam panosunda üniversite tanıtımlarını görüyoruz. Bunların ne kadar etkili olduğu, tercih edilmek konusunda üniversiteleri öne çıkarıp çıkarmadığı, kısa ve net mesajlarla akademik
Büyük medya aktörleri farklı mecralarda okur toplulukları kuruyor. Peki bu topluluklar işe yarar mı? Yoksa gazeteler kaynaklarını boşa mı harcıyor?
Haberin hikâyesi, ardındaki gerçekler, seyirciye düşündürdükleri ve hissettirdikleri teknolojinin etkisiyle her an artarak haberin içerisine girmeye devam ediyor. İzleyici haberin detayına erişmek, anlamak ve olan bitene hâkim olmak istiyor. İşin
Makûs medya iktidar ve iradesi rutin olarak kötü davrandı kültür sanata. Ya fildişi kulelere çıkarıp erişilmez kıldı ya da magazin mezesi yaptı. Bir ortasını tutturamadı. Herkes için ulaşılır ve hakkıyla
Türkiye’de son yıllarda özellikle çocuk istismarı haberlerinden sonra bir takım çevrelerin refleksleri yaşanan bu olaylara karşı çıkmak yerine olayın haber yapılmasına karşı çıkmak oluyor. Örneğin Karaman’da, Ensar Vakfı’na bağlı yurtlarda
Alain De Botton, “Haberler-Bir Kullanma Kılavuzu” kitabında insanların kötü haberlere, trajedilere duyduğu merakı şöyle açıklıyor: Eğer aklımız tamamen başımızda olsaydı ve bir yanımız tamamen deliliğin hakimiyeti altında olmasaydı, başkalarının trajedileri bizi bu
Olimpiyatların neredeyse resmi olarak yayınlanamadığı ülkemize tezat olacak şekilde, spor ve medyanın muhteşem bir uyum içerisinde izleyicilerin kalbini çaldığı efsane organizasyon Fransa Bisiklet Turu, nam-ı diğer Le Tour, ya da
Devletlerin kontrolündeki gizli belgeleri yayınlamasıyla ünlenen Wikileaks, geçtiğimiz günlerde AK Parti’nin resmi mail hesaplarını içeren ve ‘AKP emails’ ismini verdiği yüzlerce gigabaytlık bir sızıntı yapacağını duyurdu ve gerçekten de 300 bin e-posta içeren bir sızıntı gerçekleşti. Ancak iktidar
15 Temmuz 2016, Türkiye tarihine kapkara bir gün olarak geçti. Neler olup bittiğini anlamaya çalışan milyonlarca Türkiye vatandaşı, sabah saatlerine kadar akıllı telefonları ile televizyon ekranlarının başından ayrılmadı. 12 Eylül
Fransa’nın Nice şehrinde düzenlenen saldırı haberinin hemen ardından Türkiye’deki Twitter gündemi, bir “gazetecinin” attığı tweet ile meşgule düştü. Gazeteci kelimesini tırnak içine almamın nedeni, söz konusu şahsın birden fazla iş
Yılın bu dönemlerinde her sokakta, her direkte, hemen her reklam panosunda üniversite tanıtımlarını görüyoruz. Bunların ne kadar etkili olduğu, tercih edilmek konusunda üniversiteleri öne çıkarıp çıkarmadığı, kısa ve net mesajlarla akademik
Büyük medya aktörleri farklı mecralarda okur toplulukları kuruyor. Peki bu topluluklar işe yarar mı? Yoksa gazeteler kaynaklarını boşa mı harcıyor?
Haberin hikâyesi, ardındaki gerçekler, seyirciye düşündürdükleri ve hissettirdikleri teknolojinin etkisiyle her an artarak haberin içerisine girmeye devam ediyor. İzleyici haberin detayına erişmek, anlamak ve olan bitene hâkim olmak istiyor. İşin
Makûs medya iktidar ve iradesi rutin olarak kötü davrandı kültür sanata. Ya fildişi kulelere çıkarıp erişilmez kıldı ya da magazin mezesi yaptı. Bir ortasını tutturamadı. Herkes için ulaşılır ve hakkıyla
