F klavye düzeninin geliştiricisi İhsan Sıtkı Yener’in anısına saygıyla… Daktiloları seviyorum. Aksini iddia edenlere kanmayın. Öyle ki Medium’daki her konferans salonuna bir daktilo şirketinin adı verilmiştir. Neyse… Bir gün İngilizce
Turgut Uyar, “önce sesin gelir aklıma” der Senfoni şiirinde. Ses hep suretten önce gelir. Radyo, sesin merkezde olduğu efsunlu bir dünyadır. Günümüzde gerilediği düşünülse de; hem sadık bir kitlesi vardır,
Bu yazının travmayla mücadelemin bir parçası olduğunu vurgulamak isterim.
Türkiye medyasında özellikle de ana akım medyada ekran önüne çıkmak çok kolaydır. Spiker olmanız için genellikle kanal yöneticilerinin sizi görüp beğenmesi yeterlidir. Peki gerçekten spiker olmak bu kadar kolay mı?
Gazeteciler arasında, şahit olduğumuz olaylardan ötürü yaşadığımız travmaları anlatmak her zaman ayıplanır. Biz bütün üzüntümüzü ve sıkıntımızı içimize gömmek zorundayızdır. Ama ben öyle yapmayacağım; ilk taşı ben atmak istiyorum.
Dış haberciler, haber merkezinin en kolay vazgeçilenidir. Kıymeti pek bilinmez. Haber akışından bir haber atılacaksa, ilk kıyılan da dış haberdir. Bazen de yaptığınız haberler yeni doğan panda veya orangutan-kaplan dostluğuna
Kilolarca yükle haber peşinde koşar, kimi zaman yer çekiminin sınırlarını zorlayarak en iyi görüntüyü yakalamaya çalışırlar. Televizyonun yakıtı görüntüyü toplayan ama kendileri ‘görünmez’ olan kameramanlarda sıra.
Alanda çalışan meslektaşlar bilirler, ister bir parti mitinginde, ister bir toplumsal olayda, isterse de bir savaş alanında, hangi işe giderseniz gidin, nerede olursanız olun medya mensubuna illa ki bir sataşma
Gece 03:40’ta uykumdan sıçratan bir telefon çalar. Arayan müşteridir: “Biz galeriden çıktık da, kamyonun arkasına maşallah yazdırmak istiyoruz. Bize XX x XX ölçülerinde bir tasarım yapar mısın?” Ardından gelen sinir harbi,
Televizyonda prodüktör, editör ve muhabir olmayı anlattık. Peki otoritesinden sual olunmaz yönetmenler kimdir ve ne iş yaparlar?
F klavye düzeninin geliştiricisi İhsan Sıtkı Yener’in anısına saygıyla… Daktiloları seviyorum. Aksini iddia edenlere kanmayın. Öyle ki Medium’daki her konferans salonuna bir daktilo şirketinin adı verilmiştir. Neyse… Bir gün İngilizce
Turgut Uyar, “önce sesin gelir aklıma” der Senfoni şiirinde. Ses hep suretten önce gelir. Radyo, sesin merkezde olduğu efsunlu bir dünyadır. Günümüzde gerilediği düşünülse de; hem sadık bir kitlesi vardır,
Bu yazının travmayla mücadelemin bir parçası olduğunu vurgulamak isterim.
Türkiye medyasında özellikle de ana akım medyada ekran önüne çıkmak çok kolaydır. Spiker olmanız için genellikle kanal yöneticilerinin sizi görüp beğenmesi yeterlidir. Peki gerçekten spiker olmak bu kadar kolay mı?
Gazeteciler arasında, şahit olduğumuz olaylardan ötürü yaşadığımız travmaları anlatmak her zaman ayıplanır. Biz bütün üzüntümüzü ve sıkıntımızı içimize gömmek zorundayızdır. Ama ben öyle yapmayacağım; ilk taşı ben atmak istiyorum.
Dış haberciler, haber merkezinin en kolay vazgeçilenidir. Kıymeti pek bilinmez. Haber akışından bir haber atılacaksa, ilk kıyılan da dış haberdir. Bazen de yaptığınız haberler yeni doğan panda veya orangutan-kaplan dostluğuna
Kilolarca yükle haber peşinde koşar, kimi zaman yer çekiminin sınırlarını zorlayarak en iyi görüntüyü yakalamaya çalışırlar. Televizyonun yakıtı görüntüyü toplayan ama kendileri ‘görünmez’ olan kameramanlarda sıra.
Alanda çalışan meslektaşlar bilirler, ister bir parti mitinginde, ister bir toplumsal olayda, isterse de bir savaş alanında, hangi işe giderseniz gidin, nerede olursanız olun medya mensubuna illa ki bir sataşma
Gece 03:40’ta uykumdan sıçratan bir telefon çalar. Arayan müşteridir: “Biz galeriden çıktık da, kamyonun arkasına maşallah yazdırmak istiyoruz. Bize XX x XX ölçülerinde bir tasarım yapar mısın?” Ardından gelen sinir harbi,
Televizyonda prodüktör, editör ve muhabir olmayı anlattık. Peki otoritesinden sual olunmaz yönetmenler kimdir ve ne iş yaparlar?
